Tachykardia, zaburzenia ciśnienia krwi, niewydolność serca

Tachykardia dzieli się na dwa typy: fizjologiczny, nieodłącznie związany z osobą zdrową oraz patologiczny: zatokowy i napadowy.

Objawy tachykardii zatokowej:

  • przyspieszone bicie serca;
  • osłabienie, zawroty głowy, ból głowy;
  • uciskający ból w klatce piersiowej, duszność.


W częstoskurczu napadowym rytm serca może osiągać więcej niż 150-220 uderzeń na minutę. Chorobie często towarzyszą zawroty głowy aż do utraty przytomności i ból w okolicy serca.

Tachykardia jest wynikiem chorób takich jak: zapalenie wsierdzia, zapalenie osierdzia i innych chorób serca, chorób endokrynologicznych, takich jak nadczynność tarczycy, itp.

Do diagnostyki tachykardii jest używany:

  • EKG;
  • monitorowanie holterowskie – monitorowanie EKG serca w ciągu dnia;
  • echokardiografia (USG serca) – pozwala na wykrycie zmian w strukturze serca.


Leczenie tachykardii ma na celu złagodzenie ataków i dalsze leczenie chorób, które ją wywołują.

Nadciśnienie tętnicze, czyli choroba nadciśnieniowa – to wzrost ciśnienia krwi. Nadciśnienie jest definiowane, gdy skurczowe (górne) ciśnienie krwi wynosi 140 mm Hg i więcej i/lub rozkurczowe (dolne) ciśnienie krwi wynosi 90 mm Hg i więcej.

Wyższe ciśnienie krwi dodatkowo obciąża serce, co może prowadzić do chorób takich jak niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca i choroby wieńcowe.

Nadciśnienie tętnicze może powodować lub nasilać zmiany w ścianach tętnic spowodowane miażdżycą, prowadząc do tak poważnych powikłań jak zawał serca i udar mózgu.

Nadciśnienie tętnicze jest częstą przyczyną przewlekłej niewydolności nerek.

Choroba nadciśnieniowa uszkadza naczynia krwionośne, co prowadzi do pogorszenia wzroku.

Nadciśnienie jest częstą przyczyną zmian w mózgu, takich jak przemijający atak niedokrwienny i udar mózgu.

Diagnoza nadciśnienia tętniczego opiera się na pomiarze ciśnienia krwi. Można to ustalić podczas wizyty u lekarza lub w domu.

Celem leczenia nadciśnienia tętniczego jest zapobieganie rozwojowi lub redukcja zmian chorobowych w innych narządach. Osiąga się to poprzez utrzymanie docelowego poziomu ciśnienia krwi poniżej 130/80 mmHg.

Niewydolność serca jest stanem, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi do organów. W wyniku tego do niektórych organów dostarczana jest zbyt mała ilość tlenu lub zbyt duża ilość krwi jest uwięziona w tych organach.
Powoduje to szereg dolegliwości i objawów, takich jak:

  • utrudnione oddychanie;
  • szybkie męczenie;
  • ogólna słabość;
  • obrzęk;
  • powiększenie wątroby;
  • zmniejszona ilość moczu, itp.

Niewydolność serca nie jest chorobą niezależną, występuje w połączeniu z następującymi chorobami:

  • choroba niedokrwienna serca;
  • arterioskleroza;
  • hipertensja;
  • Diabetes mellitus (cukrzyca);
  • wrodzone i nabyte wady serca, itp.

Diagnoza niewydolności serca wymaga analizy i badań, między innymi:

  • EKG;
  • monitoring Holtera;
  • biochemia krwi;
  • badania krwi w celu określenia funkcji nerek;
  • ultrasonografia serca, nerek, organów brzucha;
  • rentgen klatki piersiowej;
  • rezonans magnetyczny serca, itd.
Zapisz się na wizytę

    © 2020 Twój lekarz w Warszawie